Supreme Court of Thailand

  • language english
  • language thai

แนวคำพิพากษาคดีตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัย แผนกคดีพาณิชย์และเศรษฐกิจ


กรณีอายุความตามพระราชบัญญัติผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 ไม่มีกฎหมายบัญญัติเรื่องอายุความไล่เบี้ย
กรณีรับผิดจำกัดไม่เกิน ๘๐,๐๐๐ บาทหรือ ๕๐,๐๐๐ บาท ต่อหนึ่งคน ต่อหนึ่งครั้ง หมายความว่า แม้มีผู้เสียหายหลายคนในครั้งเดียงกัน ค่าเสียหายที่ผู้เอาประกันภัยภาคบังคับต้องจ่ายไม่เกินวง ๘๐,๐๐๐ บาท หรือ ๕๐,๐๐๐ บาท
ผู้รับประกันภัยรถแต่ละคน เป็นผู้จ่ายให้ผู้โดยสารที่ประสบภัยแต่ละคัน ตามมาตรา ๒๔ และ บริษัทที่จ่ายไปจึงเรียกร้องจาก ผู้ขับหรือเจ้าของรถ ตาม มาตรา ๓๑ วรรคหนึ่ง จะเรียกจากบริษัทโดยตรงไม่ได้
บริษัทรับประกันภัยใช้สิทธิไล่เบี้ยจากผู้ขับรถและนายจ้าง เป็นสิทธิที่เกิดโดยผลของกฎหมายโดยเฉพาะ แต่ไม่เรียกจากผู้เอาประกันภัย (ฎีกาที่ ๗๖๒๕/๒๕๔๑)
บังคับให้เจ้าของรถ ต้องจัดให้มีการประกันความเสียสำหรับผู้ประสบภัย ม.๔ จ่ายทันที่โดยไม่ต้องคำนึงว่าเกิดจากความผิดของผู้ใด เมื่อบริษัทประกันจ่ายไปแล้วย่อมมีสิทธิไล่ เอาจากบุคคลภายนอก หรือเจ้าของรถ ผู้ขับขี่รถ หากเกิดเพราะความจงใจ หรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง ม.๓๑
ค่าเสียหายเบื้องต้น ตาม ม.๒๐ เป็นสิทธิทางแพ่ง ที่ผู้ประสบภัยจะได้รับเพื่อเยี่ยวยาความเดือดร้อนเบื้องต้น จึงเป็นสิทธิที่เกิดจากกฎหมายคนละฉบับกับประกันตน แม้ได้รับค่ารักษาพยาบาลตามสิทธิประสบภัยแล้ว ก็ถือว่ายังไม่ได้รับสิทธิของผู้ประกันตน
สิทธิเรียกเงินคืนจากผู้เอาประกัน ต้องเป็นกรณี “ผู้เอาประกันจะต้องรับผิดต่อผู้ประสบภัย” จำเลยที่ ๒ เจ้าของรถ เพียงนั่งไปโดยขณะเกิดเหตุ จึงไม่ต้องรับผิดต่อผู้ประสบภัย ตาม ๔๓๗ บริษัทประกันไม่มีสิทธิเรียกเงินคืน
ศาลชั้นต้นกำหนดให้บริษัทประกันผู้ประสบภัยรับผิด ๘๐,๐๐๐ บาท เนื่องจากผู้ประสบภัยตายชั้นอุทธรณ์